24 Ocak 2018 Çarşamba

Koço Kartal: Beyoğluspor ile Taksim Arasında Müthiş Bir Rekabet Vardı

Arnavutköy ya da bir zamanlar nüfusunun yüzde doksanını oluşturan Rum ahalisinin kullandığı ismiyle Mega Revma. Boğaz'ın Rumeli yakasındaki bu güzel köy, deniz kenarına yan yana dizilmiş ahşap yalıları ve mevsiminde bütün İstanbul'u besleyen güzel kokulu çileğiyle meşhurdu. Köy ahalisinin esas geçim kaynağıysa balıkçılıktı. Bu yazımızın konuğu olan Koço Kartal, bu şirin Boğaz köyünde doğup büyümüş, İstanbul'un muhtelif semtlerinde yaşayan futbola kabiliyetli birçok Rum genci gibi Beyoğluspor'a girmiş ve uzun yıllar İstanbul'un bu kadim, sarı-siyahlı kulübünde top koşturmuştu. Koço Kartal, ya da maç kadrolarında yazıldığı şekliyle Kartalis, nasıl futbolcu olduğunu şöyle anlatıyor: "1935'te Arnavutköy'de doğdum. Babam balıkçıydı, Boğaz'da balığa çıkardı. Üç kardeştik. Biz ufakken arsalarda tenis topuyla, kağıttan yaptığımız toplarla oynardık. Bizim Arnavutköy Kültür Derneği vardı. Orada futbol oynuyorduk, maçlara gidiyorduk. 1949 senesinde Beyoğluspor'dan bir idareci, Beşiktaş'ta da oynayan Büyük Maruli beni istemiş. Böylece 14 yaşında Beyoğluspor kulübüne gittim. Antrenmanlara başladım. 'Sana ayda 15 lira harçlık vereceğiz,' dediler. 15 lira o zaman iyi paraydı. Her Salı ve Perşembe, Şeref Stadı'nda antrenmanlara gidiyordum. Stat zaten bizim semte yakındı. Bir sene bu şekilde antrenmanlara katıldım. O zaman Milli Lig kurulmamıştı. Mahalli lig vardı. Biz ikinci kümede oynuyorduk. 1950 senesinde seni profesyonel yapacağız, 4 bin lira vereceğiz,' dediler. Ben fakir bir çocuğum, ne bileyim. Bir mukavele getirdiler, bakmadan imzaladım. Sonradan öğrendim ki, sekiz senelik mukavele imzalamışım. İki sene de askerlik, etti 10 sene. 4 bin lira toplu para verdiler, ayda 100 lira da maaş verdiler."


Uzun yıllar İstanbul İkinci Ligi'nde mücadele eden Beyoğluspor, 1952-53 sezonundan itibaren İstanbul Profesyonel Ligi'nde yer almış. Takıma yavaş yavaş girmeye başlayan genç Koço, bu sezonda fazla forma giyememiş. O sezonun kadrosuna baktığımızda Kadri Aytaç'ın da takım arkadaşları arasında olduğunu görüyoruz. 1953-54 senesinden itibaren giderek artan sıklıkta Beyoğluspor'un lig maçlarında oynamış. Bir müddet sonra askerlik başlayınca takımdan biraz uzaklaşır gibi olmuş. "1956 senesinde askere gittim. Adapazarı Arifiye'deydim. Süvari olarak yapıyordum askerliğimi. Beyoğluspor'da oynadığım için subaylar tanıyordu. 'Sana bir oda vereceğiz, futbol takımını çalıştıracaksın, başka bir şey yapmayacaksın,' dediler. Bir ay geçti, yüzbaşı beni çağırdı. 'Oğlum seni Harbiye'den istiyorlar, ordu milli takımına çağırmışlar. Seni oraya yollayacağım,' dedi. Fakat Arifiye eğitim alayıydı. 4-5 bin süvari askeri vardı. O sırada kolera salgını çıkmıştı. İçecek su yoktu. Eğitim alanında bir metre yeri kazıp su çıkarıyorlardı. O yüzden kolera salgını çıkmış. Harbiye'ye gidince yüzbaşı aldı zarfımı baktı, kolera var. 'Ben seni askerlerimin içine sokamam,' dedi. Ya karantinaya gireceğim, arsada bir çadır kuracaklar orada kalacağım, ya da Adapazarı'na döneceğim. Ben dönmeyi tercih ettim."

"Bir gün otururken bir anons yapıldı, 'Koço Kartal binbaşının yanına gelsin,' diye. Gittim, Bülent (Eken) abi İtalya'dan dönmüş, Beyoğluspor'a antrenör olmuş. Daha bir aylık filan askerim. Cumartesi günkü maçta beni oynatmak istiyor. Subay daha yemin etmedi, 40 günlük askeri veremem dedi. 'Senin sivil elbiselerin var mı?' diye sordu bana. Var deyince, 'Sivil elbiseleri giyip kimsenin haberi olmadan kaçacaksın, ertesi gün yine döneceksin,' dedi. Böylece Bülent abi beni aldı maça götürdü. Maçtan sonra ben trene bindim döndüm. Karantinadan çıkıp her hafta maça gidiyordum. Dört ay orada kaldım. Beşinci ayda beni Selimiye kışlasına tayin ettiler. Menderes'in akrabası olan bir binbaşı vardı. Bana akşamları izin verirdi. Memur gibi her akşam kışladan çıkar, Üsküdar'dan Arnavutköy'e geçerdim. Sabah da kışlaya gelirdim. On beş ay bu şekilde askerlik yaptım ve bir yandan da Beyoğluspor'da futbol oynadım."

Bilindiği gibi, toplu bir göçe sebep olan 1955'teki menfur 6-7 Eylül olaylarına kadar İstanbul'daki Rum toplumunun varlığı yüz binlerle ifade ediliyordu. O yılların İstanbul'unda, futbol dünyasının en renkli hadiselerinden biri Rum toplumunun temsilcisi Beyoğluspor ile Ermeni toplumunun temsilcisi Taksim kulübü arasında oynanan maçlardı. Fenerbahçe-Galatasaray rekabetini andıran büyük bir çekişmenin yaşandığı bu maçlarda kavga çıkması olağan bir durumdu. Koço Kartal'ın da bu maçlarla ilgili bir anısı var: "Beyoğlu-Taksim maçlarında Şeref Stadı'nda 10 bin seyirci olurdu. Beyoğluspor ile Taksim arasında müthiş bir rekabet vardı. Şeref Stadı'nda oynadığımız bir maçta 11 bin seyirci vardı. Maçta 2-0 yenik durumdayız. Hakem rahmetli Sulhi Garan'dı. Türkiye'nin zamanında en iyi hakemiydi. 1-0 iken penaltı verdi, 2-0 oldu. Penaltıyı verdiği zaman yanına gidip, 'Nasıl gördün de verdin bu penaltıyı?' diye sordum. 'Konuşma, atarım dışarı,' dedi. Ben, 'Konuşursam ne olacak,' deyince 'Hadi çık dışarı,' dedi. Attı beni dışarı. Takım on kişi kaldı. Fakat maç da 2-0'dan 2-2 oldu. Ben sahadan çıkarken Ermeni seyirciler tellerin üstüne çıkıp bağırarak küfür ediyordu bana. Ben de o tarafa gidince Sulhi Garan polis çağırdı, beni çıkarmasını istedi. Baktım bir Taksim taraftarı, elleriyle telleri tutmuş hâlâ küfür ediyor. Ben de o kızgınlıkla ayağımdaki kramponlarla ellerine vurdum. Benden şikayetçi olunca polis beni karakola götürdü. Hayatımda bir defa kavgaya karıştım, bu da o olaydır. Bizim bir idarecimiz vardı, rahmetli Zervudaki; Beden Terbiyesi Bölge Müdürlüğü'nde memurdu. Dedi ki, 'Çok ceza yiyeceksin. Seni çağırdıkları zaman babamı dövüyorlardı, onun için hücum ettim dersin,' diye akıl verdi. Böylelikle maçlardan bir ay ceza alarak kurtardım."

Futbola önce sağ bek olarak başlamış Kartalis. Ardından sağ haf olarak oynamış. Fakat kısa sürede en çok oynayacağı santrhaf mevkiine yerleşmiş. Askerliği bittikten sonra 1958-59 sezonunun bütün maçlarında forma giymiş. Ancak  o yıl son kez düzenlenen İstanbul Profesyonel Ligi'nde Beyoğluspor son sırayı almış. Dolayısıyla o ligin bitiminden hemen sonra, 21 Şubat 1959 tarihinde hayata geçen Milli Lig'de yer alamamış. Sarı-siyahlı takım üç sezon boyunca İstanbul Profesyonel Mahalli Ligi'nde mücadele etmiş. 1960-61 sezonunda bu ligi birinci bitirince, Ankara birincisi Hacettepe ve İzmir birincisi İzmir Demirspor ile Bursa'da oynanan terfi-tenzil maçlarına, veya o zamanki yaygın tabirle baraj maçlarına katılmaya hak kazanmış. Bu üç takıma ilaveten Milli Lig'de son üç sırayı alan Vefa, Ankara Demirspor ve Şekerhilal (Şekerspor) de katılmışlar bu maçlara. Başlangıçta bu altı takımlı mini ligde sadece ilk sırayı alacak takımın Milli Lig'e katılması kararlaştırılmış. Beyoğluspor bu maçlarda hakem kararları yüzünden önemli puanlar kaybetmiş. Takım kaptanı Koço Kartal da bir maçta bariz biçimde yanlış bir karara isyan edince oyundan atılmış. "Vefa maçında Güngör sol ayağıyla bir şut çekti. Top direğe çarpıp içeri girdi. Fakat hakem golü vermedi. Ben takım kaptanıyım. Hakeme, 'Abi görmedin mi, bütün dünya gördü bunun gol olduğunu?' diye sordum. Hakem beni dışarı attı."

Bu maçlarla ilgili talihsiz bir olay da takımdan çok kendisiyle ilgili; zira bu olay yüzünden milli takıma seçilme şansını kaybetmiş. "Bursa'daki baraj maçlarında santrhaf olarak oynadım. Bir maça çıkıyorduk. Milli takım tek seçicisi de o maçları seyretmeye Bursa'ya gelmiş. Sahaya çıkarken Bülent abi bana, 'Dikkat et, seni milli takıma alacaklar,' dedi. Ben de o maçta en iyi oyunumu oynadım. Fakat sonunda bir hata yaptım, maçı 1-0 kaybettik. O tek hata yüzünden milli takıma seçilemedim."

Baraj maçlarını yenilgisiz bitiren Hacettepe, Milli Lig'e yükselir. Fakat federasyonun takım sayısını 18'de tutma kararına rağmen, devrin başbakanı İsmet İnönü'nün imzaladığı bir kararnameyle takım sayısı 20'ye çıkarılır. Böylece Demirspor ve Şekerspor da Milli Lig'e alınır. Bu duruma özellikle Vefa kulübü şiddetle itiraz eder. Sonuçta Vefa ve Beyoğluspor da Milli Lig'e alınır. Takım sayısı 22'ye çıktığından Milli Lig'in 1962-63 sezonu 11'er takımlı iki ayrı grupta oynanır. Beyoğluspor da bu sezon Galatasaray'ın lider bitirdiği grupta yer alır. İkinci kademede devam edecek ilk altı takım arasına giremez ama yeni kurulan Türkiye İkinci Ligi'ne düşecek son iki takım arasında da yer almaz.
Koço Kartal, çalışmak zorunda olduğundan o sezonun sonunda Beyoğluspor'u bırakmış. "Beyoğluspor'dan ayrıldıktan sonra bir sene amatör kümedeki Boğaziçi kulübünde oynadım. Tahtakale'de iplik ve halat dükkanı vardı, orada çalışıyordum. Patronlarım Yunan vatandaşıydı, 1964'te onları kovdular. Öyle olunca dükkanı ben aldım. 64 senesinde, 29 yaşındaydım. Dükkanı alınca mecbur kaldım futbolu bırakmaya, işim iyi gidiyordu." O tarihten sonra sadece yaz aylarında, ada takımları arasında büyük bir çekişme içinde yapılan ve yıldız futbolcuların da katıldığı maçlarda futbol oynama özlemini gidermiş. "Kınalıada'da bir saha vardı. Yazın orada Ada takımları arasında maçlar yapılırdı. O maçlarda çok oynadım."

60'lı yılların başında Kıbrıs'ta yaşanan olaylar nedeniyle Beyoğlusporlu futbolcular Mahalli Lig ve Milli Lig'deki maçlarda zaman zaman zor anlar yaşamışlar. Koço Kartal bunlardan birini bugün gülerek hatırlıyor: "Bursa'daki bir maçtan evvel soyunma odasına bir subay girdi on tane askerle. 'Biz kalenin arkasında duracağız. Seyirci saldırırsa, biz sizi koruyacağız,' dedi. Askerler orada dururken bütün takım forvetteydi. Kale değiştirdiğimiz zaman santrfor santrhaf gibi geriye geldi." Milli Lig'e yükselmeden önce, Profesyonel Mahalli Lig'de de sert tavırlarla karşılaşmışlar: "İkinci kümede Galata ile oynuyorduk. Maçtan önce bize, 'Bu sahadan çıkamayacaksınız,' diyorlardı fakat 6 gol attık o maçta." Neyse ki, bu gerginliklerin sonucunda herhangi bir hadise yaşanmamış. Koço Kartal'ın hatırladığı tek kavga, Fenerbahçe'yle oynanan bir maçın (27 Mart 1958'de oynanan sezonun son maçı) sonlarında yaşanmış: "Dolmabahçe'de Fenerbahçe ile bir maç oynamıştık. Şirzat Fenerbahçe'de santrfor oynuyordu. Bizde Dimitrioğlu santrhaf oynuyordu. Maç esnasında münakaşa ettiler, birbirlerine küfür ettiler. Maçtan sonra çıkamıyoruz biz sahadan. Numaralı tribün çıkışına taksi çağırdılar, bizi oradan kulübe götürdüler. En büyük hadise olarak onu hatırlıyorum, ondan başka ciddi bir şey olmadı."

Yıllar sonra anlattığında dinleyenleri güldüren bir anısı da şöyle: "Vefa ile Dolmabahçe'de lig maçı oynuyorduk. Hava çok yağmurluydu. Bir frikik oldu. Ben de santrhaf oynuyorum. Tahtabacak İsmet yapacaktı atışı, dikildim önüne. İsmet topa bir vurdu, top benim alnıma geldi ve bayıldım. Beni soyunma odasına götürmüşler, giydirmişler. Evime gittim, hâlâ kendime gelmemiştim! Bunlar unutulmaz."


1974'teki son toplu göçte doğup büyüdüğü İstanbul'dan ayrılan Koço Kartal Atina'ya yerleşmiş. "Dokuz sene boyunca dükkanı yürüttüm, sonra sattım. Bütün Rumlar ayrılıyordu İstanbul'dan, ben de ayrıldım. Buraya geldikten sonra fabrikalardan eski varilleri toplayıp benzin şirketlerine satıyordum. Aşağı yukarı 10 sene önce emekli oldum." Emekli olmuş olmasına ama, Yunanistan'ı vuran ekonomik krizden bütün sabit gelirli insanlar gibi o da etkilenmiş. Eskiden yılda 14 maaş alırken, bu artık 12'ye inmiş. Üstelik bütün emekli maaşlarında önemli oranda azaltma yapılmış. Koço Kartal, halen İstanbul'dan göç edenlerin çoğunlukla yerleştiği Paleo Faliro semtinde yaşıyor. Fırsat buldukça arkadaşlarıyla buluşup eski günleri yad ediyor.


Bu yazının fotoğraflı şeklini okumak için lütfen aşağıdaki linki tıklayın:

16 Ocak 2018 Salı

Necdet Elmasoğlu - Su Katılmadık İzmirsporluydu

Necdet Elmasoğlu 1933'te, İzmir'in kadim semtlerinden Bayraklı'da dünyaya geldi. Ailesinin kökü Aydınoğulları'na dayanan babası Cemal Bey, genç yaşında Aydın'dan kalkıp İzmir'e gelmiş ve Bayraklı'ya yerleşmişti. İki oğlu, bir kızı olan Cemal Bey çocuklarını o zamanlar âdet olduğu üzere otoriter bir şekilde yetiştirdi. Oğullarının mahalle arasında top oynamasına çok kızıyor, okuyup kendi geleceklerini kurmalarını istiyordu. Lakin küçük Necdet spora çok meraklıydı. Kirlilikten henüz nasibini almamış İzmir Körfezi'nin dibindeki Bayraklı, özellikle yaz aylarında çocuklar için bir cennet gibiydi. Küçük Necdet top oynamadığı anlarda, vaktini arkadaşlarıyla birlikte hep sahilde geçiriyordu. En büyük eğlenceleri balık tutmak ve denize attıkları parayı dalıp çıkarmaktı. Körfez o yıllarda o kadar temizdi ki, atılan paranın dibe kadar gidişini izlemek mümkündü. Çok güçlü nefese sahip olan Necdet dibe dalıp parayı çıkarmada çok mahirdi.


Fakat Bayraklılı çocukların asıl tutkusu futboldu. Necdet'le birlikte birkaç yıl sonra İzmirspor'da birlikte oynayacak Yamalı Fikret'in de aralarında bulunduğu  (Fikret Özırs) çocuklar, özellikle semtin mesire yeri olan Telli Kavak'ta diğer mahalle takımlarıyla çekişmeli maçlar yapıyordu. Babası kızdığı için bu maçlara gizlice giden küçük Necdet, üstünü mahallenin bakkalında değiştiriyor, maç bittikten sonra yine bakkalda formasını, ayakkabısını çıkarıp günlük kıyafetini giyiyordu. Bu güzel günler Necdet'in ilkokulu bitirmesiyle birlikte kesintiye uğradı. Babası onu okuyup subay olması için İstanbul'a, Kuleli Askeri Lisesi'ne göndermişti. Lakin buradaki eğitimini ekonomik koşullar yüzünden tamamlayamadı ve okulu bırakıp İzmir'e döndü. Baba Cemal Bey çocuklarını, kendi hayatlarını kazanmayı öğrenecek şekilde yetiştirmişti. Çok genç yaşta sorumluluk sahibi olan Necdet, sabah dört buçuk civarında kalkıp fırına gidiyor, aldığı gevrekleri vapur iskelesi yakınında satıyordu. Buna ilaveten, henüz 14-15 yaşlarında gümrük komisyoncusu Arif Erzeybek'in yanında da çalışmaya başlamıştı. Sabahları iskelede sattığı simitleri bitirdikten sonra, dükkânı açıp temizliyor, Arif Bey'den gümrükçülüğü öğreniyordu.

Genç Necdet geleceğin başarılı bir iş adamı olmanın ilk adımlarını bu şekilde atarken, yine aynı sıralarda ülke çapındaki bir futbolcu olmasını sağlayacak adımlar da İzmirsporlu yöneticiler tarafından atılıyordu. Mahalle takımları arasındaki maçlarda oynadığı futbolla göze çarpan Bayraklılı delikanlı henüz o yaşta lacivert-beyaz renklere kazandırılıyordu. Böylece günün erken saatlerinde gevrek satıp, ardından limanın yoğun iş trafiği içinde koşuşturmayla harcanan mesainin ardından kalan vakitlerde Talebe Çayırı'nda idmanlara çıkmaya başlamıştı. İzmirspor'da da çalışkanlığı ve iyi futbolculuğuyla kısa sürede A takımına girdi ve 1949-50 sezonundan itibaren sol bek olarak maçlarda yer almaya başladı.

İzmirspor'da 3 numaralı formanın vazgeçilmez ismi olan Necdet Elmasoğlu, bu başarısının ödülünü genç milli takıma seçilerek aldı. 1954'te Dünya Gençler Şampiyonası için Almanya'ya giden milli takım kafilesinde Yün Mensucat takımının ümit vaat eden santrforu Metin Oktay ile birlikte İzmirsporlu Necdet Elmasoğlu da vardı. Genç milli takım Almanya'da çok başarılı bir turnuva yaşadı. Belçika, İsviçre ve Lüksemburg'u yenip Avusturya'yla berabere kalarak grubunu birinci bitirdi. Yarı finalde ev sahibi Almanya'ya yenilince üçüncülük maçına çıkan gençler bu maçta da Arjantin'e yenilmekle birlikte dünya dördüncülüğü gibi önemli bir dereceye imza attılar. Nitekim kafile İstanbul'a döndüğü zaman oyuncuların hemen hepsi İstanbul kulüpleri tarafından kapışıldı. Bu paylaşımdan genç Necdet de nasibini aldı ve Beşiktaşlı idareciler tarafından bir otele kaçırıldı. Ancak onu çok seven ve İzmirspor'dan ayrılmasına gönlü razı olmayan bir grup Eşrefpaşalı, kaldığı oteli öğrenip bastılar ve kapıyı kırarak İzmir'e kaçırdılar.

İzmirspor'un Milli Lig kurulmadan önce, İzmir Ligi'nde mücadele ettiği yıllarda, 1954-55 ve 1955-56 sezonlarında şampiyonluğu kazanan kadrosunun değişmez isimlerinden biriydi Necdet Elmasoğlu. Çok fazla eleman değişikliğinin yaşanmadığı, oturmuş bir kadroyla mücadele eden lacivert-beyazlılar 1956-57 ve 1957-58 sezonunu da ikincilikle tamamladılar. Bu ekip, başarısını 1959 Şubat'ında başlayan Milli Lig'e de taşıdı. 1959-60 sezonu, yani eski adıyla Milli Lig, bugünkü adıyla Süper Lig'in ikinci sezonu, Şimşekler'in en başarılı dönemiydi. 20 takımla oynanan ligi dördüncü sırada tamamlayan İzmirspor'un, Fenerbahçe'yi ilk yarısını 2-0 yenik kapadığı maçta 4-2, ertesi hafta Beşiktaş'ı 3-1 yenmesi, o günleri gören taraftarlar arasında bugün bile sohbetlerin başlıca konusudur.
Necdet Elmasoğlu'nun ay-yıldızlı formayla ilişkisi genç milli takımla sınırlı kalmadı. 1958 ve 59 senelerinde Varol, Metin, Kasapoğlu, Şeref gibi yıldızların oynadığı ordu futbol takımında yer aldı. Gerek milli formayla, gerek İzmirspor formasıyla oynadığı maçlarda dikkat çeken özellikleri her iki ayağını iyi kullanması, zamanın futbol anlayışına aykırı olarak hücuma dönük bir defans oyuncusu olması ve havaya iyi sıçrama kabiliyeti dolayısıyla kafa toplarına hakimiyetiydi. Önemli bir özelliği de İzmirspor'un kazandığı penaltı atışlarını kullanmasıydı.

Futbolculuk meziyetlerinin dışındaki başlıca vasıflarıysa disiplinli, çalışkan ve dürüst olmasıydı. Sahaya da yansıttığı bu vasıfları sayesinde önemli bir iş ortaklığının temellerini atmıştı. Bunun öyküsünü oğlu Cemal Elmasoğlu anlatıyor: "İzmirspor-Karşıyaka maçı var bir gün. Selçuk Yaşar o sırada Karşıyaka kulübü başkanı. İzmirspor'un ligde iddiası yok. Bir penaltı oluyor, babam topun başına geçiyor. Selçuk bey kale arkasındaki foto muhabirleri vasıtasıyla babamın dikkatini çekiyor. Yan tarafa bakınca Selçuk bey atma diye işaret ediyor. Babamın tek bildiği şey dürüstlük, doğruluk olduğu için golü atıyor. Ertesi sabah iş yerine her zaman olduğu gibi ilk kendisi geliyor. Telefon çalıyor. Karşıdaki kişi Selçuk bey ama babam sesini tanımıyor. 'Evladım orada Necdet diye birisi varmış, gelince beni arasın,' diyor. Babam, 'Siz kimsiniz efendim?' diye sorunca Selçuk Yaşar diyor. Onun üzerine babam kendini tanıtıyor. Selçuk bey, 'Sen ne arıyorsun o saatte orada?' diye sorunca 'Efendim biz güneşi doğurmadan işe başlarız,' diye cevap veriyor babam. 'Seni şimdi daha çok sevdim, çabuk yanıma gel,' diyor Selçuk bey. Babam yanına gidince, 'Necdet sen ne iş yapıyorsun orada?' diye soruyor. Gümrük komisyoncusu cevabını alınca, 'Tamam, artık bütün işlerim senin,' diyor ve 'Seninle ortak bir şirket kuracağız,' diye ekliyor. Elmas Nakliye, Komisyonculuk, Sigorta Acenteliği A.Ş.'ye ilk işlerini veriyor. Daha sonra, 1971'de ortaklaşa, Yaşar Grubu'na bağlı olarak bizim işlerimiz gelişiyor. Doğruluk ve dürüstlüğe dayalı bu işbirliği bir yandan da bizim şirketimizin kuruluşu ve gelişim sürecindeki ilk başlangıç hikayesini oluşturuyor."

Necdet Elmasoğlu, 1960-61 sezonu sona ermeden, henüz 28 yaşındayken, yani en verimli çağı denebilecek bir yaşta verdiği ani bir kararla futbolu bıraktı. Bu kararda, o sırada yeni doğmuş olan ilk çocuğu etkili olmuştu. Bir lig maçında, rakip takımın kazandığı bir korner atışında kale direği önünde yerini almıştı. Atış sırasında takımın sağ beki kafasını topa uzatmış, o sırada ayağını havaya fazla kaldıran rakip santrforun tabanını suratına yiyip yere yığılmıştı. İşte bu olay, yeni baba olmuş Necdet Elmasoğlu'nun saha içinde kendini sorgulamasına yol açmıştı. Kendine sorduğu soru şuydu: "O pozisyonda ben olsam, o topa kafamı koyar mıydım?" Düşünmek için fazla zamana ihtiyaç duymamış ve kafasını uzatamayacağına karar vermişti. Maç sonunda soyunma odasına geldiğinde kararını takım arkadaşlarına açıkladı: "Artık bu formanın hakkını veremeyeceğim için futbolu bırakıyorum." Ertesi sezon İzmirspor'da sol bek görevini üstlenen Bülent Buda, bu konuda Milliyet gazetesindeki köşesinde şu satırları yazmıştı: " Necdet Elmasoğlu işle futbol yorgunluğunu birlikte taşımak zorlaşınca tercihini işinden yana kullandı. Ve tutkuyla taşıdığı 3 nolu formasını malzemeci Reşat amcasına teslim etti. Yıl 1961'di ve 28 yaşındaydı. ... Bir gün Necdet abi idmana geldi Talebe Çayırı'na. 'Gözüm arkada değil, sana da yakışıyor. Özenli koru o formayı' dedi."

Futbolu bıraktıktan sonra kendini tamamen çalışma hayatına verdi Necdet Elmasoğlu. Kendi alın teriyle kurduğu firmasını, alanında Türkiye'nin en büyüklerinden biri haline getirdi. Fakat yoğun mesaisi içinde İzmirspor'dan kopmadı. Altmışlı yıllarda birkaç kez lacivert-beyazlı kulübün yönetim kurulunda görev üstlendi. Ayda bir Eşrefpaşa'da verdiği yemeklerde, İzmirsporlu takım arkadaşlarıyla bir araya geldi. Hayatını çocuk denecek yaşlardan itibaren yoğun bir tempoda çalışarak geçirmişti Necdet Elmasoğlu. Futbolu bırakıp kendini tamamen iş hayatına verdikten sonra, günlük mesainin stresini hafifletmenin yolunu sigara içmekte bulmuştu. Üç kez kalp ameliyatı geçirmesine rağmen kurtulamamıştı bu kötü alışkanlığından. Sonuçta hayatına mal oldu bu bağımlılık. 17 Ocak 2001'de son nefesini verdiğinde henüz 67 yaşındaydı.

3 numaralı İzmirspor formasını ondan devralan Bülent Buda, ölümünden sonra şu satırları yazmıştı: "Yaşamını iki tutkusu arasında paylaştıran bir genç adam! İzmirspor ve İzmir Limanı. Duruşunu çalışmadan, emekten, sevgiden yana koyan özel insan. Çevresini katkılarıyla besleyen, dayanak, payanda olan özel bir kişilik. İzmirspor öyküsünün en iyileriydiniz. Sizlerden sonra öyle bir takım bir daha bir araya hiç gelmedi. Sanırım sonsuza dek gelmeyecek. Ve sen sevgili abim, tüm zamanlarda lacivert-beyaz formanın en büyük, en iyi, en kaliteli üç numarasıydın." Yine Bülent Buda, birkaç ay önce Milliyet Ege'deki köşesinde yazdığı "Sen Ne Güzel Bir Adamdın Necdet Abi" başlıklı yazısında onu şöyle anmıştı: "Ne de güzel adamdı. Çalışkan, özverili, iyiliksever. İzmir Limanı'nda bir gemiden ötekine koşuşturmaları hâlâ gözlerimin önünde. Necdet abi su katılmamış, rafine bir İzmirsporluydu... O hep hareket halindeydi. Bir yerlere ulaşmanın telaşında, bitmesi gereken işlerin sorumluluk duygusunda. Sahada, her yerde öyleydi. Çabalıyor, başarısının ter kokusuyla mutlu oluyordu. Elmas Lojistik'i tırnaklarıyla kazıyarak kurdu, büyüttü, teslim etti ardından gelen kuşaklara."

Son sözü Durmuş Odabaşı'na bırakalım. Necdet Elmasoğlu'nun ölümü ardından Sabah gazetesinin Ege ekinde yazdığı "O Gerçek Bir Elmastı" başlıklı yazısında şu satırlarla selamlamış onu: "Kendisi bana göre Victor Hugo'nun sözünü ettiği 'okyanus insanlar'dandı. Dost, arkadaş canlısıydı. Oldukça da vefalıydı. Hem konuşmasını, hem dinlemesini bilen biriydi. Kalender, centilmen. O, insanların okyanus olanlarından, soyadına uygun olarak da elmas olanlarından biriydi... Hepimiz bir damla olarak yeryüzüne geliyoruz. Kimimiz Victor Hugo'nun dediği gibi bir okyanus oluyoruz, kimimiz damla olarak kalıyoruz... Necdet Elmasoğlu, damla olarak geldiği dünyayı bir okyanus, bir elmas olarak terk etti."

  
 Yazının fotoğraflı şeklini okumak için lütfen aşağıdaki linki tıklayın:


  

6 Ocak 2018 Cumartesi

Yılmaz Gökdel: Şanssız Bir Nesiliz, Bize Su İçmek Yasaktı

Yaşı altmışın üstünde olanlar Yılmaz Gökdel'i Galatasaray'da oynadığı yıllarda, sağ kanattan rüzgâr gibi süratli koşuları ve genellikle Metin Oktay'ın attığı gollerle sonuçlanan ortalarıyla hatırlar. Daha genç olanlar içinse, İkinci Lig'de mücadele ederken Türkiye Kupası'nı kazanma başarısına erişen Ankaragücü'nün teknik direktörü olarak hafızalarda yer etmiştir. Daha lisede okurken profesyonel liglerde top koşturmaya başlayan Yılmaz Gökdel'in futbolculuk ve antrenörlük hayatı zengin ve renkli ayrıntılarla dolu. Bunlara ilaveten, bir de kaçırılan bir uçağın yolcusu olmak gibi, pek sık rastlanmayacak bir olay yaşamış. Önce çocukluk yıllarını, top oynadığı için yaşadığı sıkıntıları anlatıyor: "1940'ta İstanbul'da doğdum. Annemle babam ben küçükken ayrılmışlar. Üç yaşına kadar annemin yanında, sonra babaannem ve amcamın yanında kaldım. Babam Hayat şekeri satarak okumuş,  hava subayı olmuş. Pilot albaydı. Altı yaşında onun yanına geldim. Ankara'da Saracoğlu evlerinde oturuyorduk. Orası top oynamaya müsait bir yerdi. Okula Ankara'da başladım. Sonra Erzincan'a geçtik. Babam oradan kurmay başkanı olarak Diyarbakır'a tayin oldu. Sabah 8'de babam işe giderdi, 8'i 5 geçe ben sokağa çıkardım. Akşam emirber (emir eri) gelirdi. Baban geldi diye haber verirdi. Eve girer girmez bir tokat yerdim. Kuran getirirlerdi, bir daha oynamayacağım diye öptürürlerdi. Ben ertesi sabah tekrar 8'i 5 geçe çıkardım. Top oynamak bende hastalıktı. Beykoz'dayken antrenman yapardım, gelirdim 12 saat top oynardım."


"12 yaşında Diyarbakır'dan İstanbul'a, babaannemin yanına geldim. Kocamustafapaşa'da oturuyordu. Surlardan çıkınca, şimdiki Abdi İpekçi Spor Salonu'na gelmeden bir tekstil fabrikası vardı, orada çalışırdı. Esas doğum yerim Aksaray ama çocukluğum Kocamustafapaşa'da geçti. Günde 12 saat top oynardık. Babaannem her ayakkabı alışında, 'Bunu da yırt da göreyim,' derdi. Kabadayıların giydiği türden, kalın altlı bir ayakkabı almıştı. Ben daha o gün yırtmıştım ayakkabıyı. Eskiden oralar bostandı. Benim hanımın o zamanlar oturduğu evinin arkasında bir saha vardı. O zaman hep maç alırdık, sahaları dolaşırdık. Kocamustafapaşa'nın yazlık maçları olurdu. Haftada bir muhakkak maç yapardık. Bakırköy'de Sana fabrikasının yanında bir saha vardı. Zuhuratbaba sahası vardı. Zaten o zamanlar İstanbul'un her tarafı sahaydı,şimdiki gibi değildi."

Futbol tutkusu yüzünden Yılmaz Gökdel'in okulla arası hiç iyi olmamış. Daha 16 yaşındayken İstanbul'un en eski takımlarından birinde forma giymeye başlayınca okumayı büsbütün aksatmış: "Haydarpaşa Lisesi'nde yatılı okuyordum. İç avlusunda dört tane sahası vardı. Ders aralarında çıkar oynardık. Derse girdiğimiz zaman hocalar yine mi top oynadınız diye kızardı.  1956 senesinde, 16 yaşındayken Süleymaniye bana talip oldu. Süleymaniye o zaman İstanbul İkinci Mahalli Ligi'nde oynuyordu. Kulübün yeri Samatya'daydı. Cadde üstünde bir fırın vardı. Sahibi Fırıncı Memik diye biriydi, onu kulübe başkan yapmışlar. 'Beni özel okula almazsanız oynayamam,' dedim. Tamam dedi adamcağız. Böylece Haydarpaşa'yı bıraktım. İstanbul Üniversitesi yakınında bir özel okul vardı, ismi İstiklal Lisesi'ydi. Orhan Ayhan'la orada beraber okuduk. Hocalar suratımı görmedi benim, 'Yahu bir gelse de şunu görsek,' diyorlarmış. Okulun ücreti 525 liraydı. Kulüp bana 1.000 lira verdi, ayrıca 105 lira maaş. Babamdan aldığım harçlık 15 liraydı. 15 lira alırken, bu paralar süper. O paraları alınca şaşırdık. Hiç unutmam, gittim 87,5 liraya Tanca'dan ayakkabı aldım. Yanları fitilli, kahverengi-beyaz. Babaannemle kalıyorum, altı kere hacca gitmiş gelmiş, Kuran'dan başka bir şeyi bilmez. 'Babaanneciğim gördün mü ayakkabı mı?' dedim. 'Gördüm evladım, beğendim. Kaça aldın?' diye sordu. 87,5 lira deyince kadıncağız düşüp bayıldı." 


Böylece Yılmaz Gökdel çocuk denebilecek bir yaşta, 1956-57 sezonunda Süleymaniye takımında top koşturmaya başlamış. Eyüp, Sarıyer, Karagümrük, Feriköy, Galata, Beylerbeyi, Davutpaşa gibi kadim İstanbul kulüplerinin oluşturduğu bu ligde, oynadığı futbolla dikkatleri çekişini şu sözlerle anlatıyor: "Futbol hayatım boyunca hep sağ açık oynadım fakat Süleymaniye'de santrfor oynuyordum. Çok süratliydim, her maçta formamı yırtarlardı. O sırada piyasada ismim duyulmaya başlamıştı. O sene çok talibim oldu." Nitekim 1957-58 sezonunda, bu kümede şampiyonluk iddiasına sahip bir rakibe transfer olmuş: "Ertesi yıl Sarıyer aldı beni. 3.000 lira verdiler. Çok değerli insanlardı kulüp yöneticileri. Selahattin Yarar ve Kemal Yarar adlı iki kardeştiler. Üniversite mezunu insanlardı, balık halini yönetiyorlardı. Kibar insanlardı, babamı da götürmüştüm. O da onları sevdi. 1957'de girdim Sarıyer'e ve orada da talebe lisansıyla amatör olarak oynadım. Sarıyer de beni Taksim'de bir okulda okutuyordu." 

Yazının devamını okumak için lütfen aşağıdaki linki tıklayın:

21 Aralık 2017 Perşembe

Yılmaz Dinçer - En İyi Santrforlardan Biriydi

1960'lı yıllarda Türkiye Birinci Ligi'nde top koşturan bir futbolcu daha, geçtiğimiz günlerde sessiz sedasız bu dünyadan göçtü. O yıllarda, liglerimizin en üst kademesinde beş takımla temsil edilen İzmir'in tarihî kulüplerinden Altınordu'nun forvet hattında oynayan Yılmaz Dinçer'di bu futbolcu. Birkaç sene önce, benim gibi futbol tarihine meraklı arkadaşım Orhan Berent'le birlikte, merhum Erkan Velioğlu'yla görüşüyorduk. Bir müddet sonra bulunduğumuz mekâna, çok zayıf ve halinden hasta olduğu anlaşılan bir beyefendi girdi. Erkan Velioğlu bu beyefendinin takım arkadaşı Yılmaz Dinçer olduğunu söyledi ve onun futbolculuk vasfını şu sözlerle özetledi: "Metin Oktay'dan sonra Türkiye'nin en iyi üç santrforundan biriydi."



O gün Yılmaz Dinçer'in hayat hikâyesini de kısaca dinlemiştik. 1939'da dünyaya gelmiş, lisanslı olarak 1956'da, Zonguldak'ın en eski kulüplerinden Kömürspor'da oynamaya başlamıştı. Henüz ne Milli Lig'in ne vilayet kulüplerinin kurulduğu o yıllarda, Kömürspor Zonguldak'ın en güçlü takımı olarak dikkati çekiyordu. Bu kulüpte oynadığı futbolla başarılı olan Yılmaz Dinçer, Zonguldak karmasına da seçilmişti. 1960 Haziran'ında düzenlenen  ve İstanbul kulüpleri dışında Adapazarı, İzmit ve Zonguldak karmalarının katıldığı Cemal Gürsel Kupası maçlarında, İstanbul İnönü Stadı'nda mücadele etmişti.

1960-61 sezonunda Altınordu'ya transfer olan Yılmaz Dinçer, özellikle ertesi sezon takımının hemen hemen tüm maçlarında oynamış ve 48 golün 13'ünü atarak büyük katkı yapmıştı. İzmir'e geldiği ilk yıl, bekâr oyuncuların kaldığı lojmandaki oda arkadaşı Melih Garipler, onun hareketli ve iyi bir santrfor olduğunu, özellikle kafa toplarında çok etkili olduğunu belirtiyor. İki kanattan yapılan ortaları iyi takip edip pozisyon alması sayesinde, kafayla pek çok gol atmış Yılmaz Dinçer.

1962-63 sezonunda Karşıyaka'dan transfer edilen Yılmaz Doğangenç'ten  (Kalaycı Yılmaz) birkaç yaş küçük olduğu için gazetelerde ismi Küçük Yılmaz olarak geçmeye başlamış. 1963-64 sezonunda gol sayısı azalsa da, özellikle Altınordu'nun düşme endişesi yaşadığı ligin ikinci yarısındaki kritik maçlarda attığı gollerle takımına önemli puanlar kazandırmış. 1964-65 sezonunda geçirdiği ağır sakatlık yüzünden hiç forma giyemezken takımı Altınordu da Türkiye İkinci Ligi'ne düşmüş. Altınordu 1965-66 sezonunda mücadele ettiği İkinci Lig'den tekrar Birinci Lig'e çıkarken, Yılmaz Dinçer de attığı gollerle bu başarıda önemli pay sahibi olmuş.

Altınordu'nun tekrar Birinci Lig'e yükseldiği 1966-67 sezonu, Yılmaz Dinçer'in de kırmızı-lacivertli takımdaki son sezonu olmuş. Kulüp başkanı Candoğan Sakaoğlu ile yaşadığı bir ihtilaf yüzünden takımdan ayrılmış. 1967-68 sezonunda İkinci Lig'de mücadele eden İzmir ekibi Ülküspor'da forma giymiş. Bir süre de İzmir'in köklü amatör kulüplerinden Yeşilova'da mücadele etmiş. Fakat kendi ifadesiyle futboldan soğuduğu için 30 yaşına varmadan sahalara veda etmiş. Ardından on beş yılı İstanbul Beşiktaş'ta olmak üzere, yirmi beş yıl boyunca taksi şoförlüğü yapmış.

Son yıllarında ciddi bir böbrek rahatsızlığı geçiren Yılmaz Dinçer, tanıştığımız o gün hastalığın verdiği aşırı kilo kaybından muzdaripti. Daha sonra, solunum yollarından da ciddi sorunlar yaşadığını öğrendik. Melih Garipler'in ifadesiyle "çok saf ve temiz" bir insan olan Yılmaz Dinçer yaşadığı bu dertler yüzünden, erken denebilecek bir yaşta, 29 Kasım 2017'de son nefesini verdi.


Yılmaz Dinçer ve Erkan Velioğlu. İzmir, Ağustos 2012.


Yazının daha çok fotoğraf yer alan şeklini okumak için lütfen tıklayın:

5 Aralık 2017 Salı

Şirzat Dağcı - Her Takımın Kadrosunda İsteyeceği Bir Santrfordu

Paşabahçe'nin yaşları 10 ila 15 arasında değişen çocukları Mektep Çayırı dedikleri sahada iki takım kurmuş, maç yapıyorlardı. Heyecanın iyice zirveye çıktığı, çocukların kendilerini oyuna kaptırdığı bir anda, gür bir ses ortalığı inletti: "Şirzaaat!" Çocuklardan biri, bu sesi duyunca topu kaptığı gibi sahanın dışına doğru yürümeye başladı. Böylece maç sona ermişti, zira top onundu. Çocuklardan bir ikisi, "Bari topu bırak, maç bitince biz eve getiririz," diyecek oldular ama o, "Olmaz, babam topu görmezse kızar," diye kesin bir ifadeyle bu ihtimali de ortadan kaldırıp evin yolunu tuttu.

Birkaç yıl içinde yıldız bir santrfor olacak topun sahibi çocuk, yani Şirzat Dağcı, 1932'de Paşabahçe'de dünyaya geldi. Babası Hasan Nevzat Bey, Beyoğlu'nda komiserdi. Ondan sadece iki çocuğu değil, bütün semt sakinleri çekinirdi. Onun babası Hafız Ahmet Efendi'nin, Topkapı Sarayı'nda hafızlık yapmanın yanında Mısır Çarşısı'nda dükkânı vardı. Şirzat'ın ailesi yedi göbek Paşabahçeliydi. Komiser Hasan Bey, oğlunun top oynamasından pek hoşlanmıyordu. Zaten o topu Şirzat'a sünnet düğününde dayısı hediye etmişti. Baba korkusuna rağmen her fırsatta topu kaptığı gibi soluğu Mektep Çayırı'nda alıyordu küçük Şirzat.


İlkokul ve ortaokulu Paşabahçe'de okudu. O yılların Paşabahçe'si, Boğaz'ın iki yakasına dizilmiş her semt gibi, büyük ölçüde kendi içine kapalı, bütün sakinlerinin birbirini tanıdığı, dış dünyayla irtibatını Şirket-i Hayriye vapurlarıyla sağlayan küçük bir yerleşimdi. Ellili yıllarda vapurun yanına yeni bir vasıta daha eklenmişti. Üsküdar'a birkaç saatte bir sefer yapan halk otobüsüydü bu. Semt sakinleri arasında bir tek doktor Sadettin Bey'in otomobili vardı. Şirzat, ortaokulu bitirdikten sonra eğitimine Boğaz'ın karşı kıyısında, Arnavutköy'deki Boğaziçi Lisesi'nde devam etti. Onun lise öğrencisi olduğu yıllarda, yine Paşabahçeli olan Mehmet Ali Has, Fenerbahçe'de oynuyordu. Arkadaşlarının ısrarı üzerine bir gün takım arkadaşı Lefter'i Paşabahçe'ye getirmesi semt tarihinin unutulmaz olayları arasına girmişti. Semt sakinleri adeta reisicumhur gelmiş gibi sahile toplanmış, Cevher Özden'in ailesinin sahibi olduğu gazinoda bilardo oynayan Lefter ile Mehmet Ali'yi mekânın pencerelerinden izlemişti.
O tarihî günde Mehmet Ali ile Lefter'i seyredenler arasında bulunan Şirzat Dağcı'nın futbol hayatı, doğup büyüdüğü semtin takımı Paşabahçe'de başlamıştı. Fakat kulüp henüz federe olmamıştı, dolayısıyla resmî olarak maçlara katılamıyordu. Zaten mahallesinin takımında çok fazla kalmadı. Güçlü fiziği ve attığı gollerle dikkati çekince, bir kez daha Boğaz'ın karşı kıyısına geçti. İlk lisansının çıktığı Büyükdere kulübü, o tarihlerde Beşiktaş'ın pilot takımı gibiydi. Büyükdere'de oynarken başından ilginç bir olay geçti. Artık federe olmuş Paşabahçe kulübünün, yılbaşı gecesinin ertesi günü amatör kümede maçı vardı. Maç henüz tahta tribünlü halini muhafaza eden Fenerbahçe Stadı'nda oynanacaktı. Lakin takımın Kadıköy'de oturan santrforu henüz evine dönmemişti. Arkadaşlarını seyretmeye gelen Şirzat'ın tipi, santrfora çok benziyordu. Böylece sorun halledildi; Şirzat sahaya çıktı ve gol de atarak semtinin takımının galip gelmesini sağladı.
1954-55 sezonunu Büyükdere'de geçiren Şirzat Dağcı, 1955-56 sezonunda Paşabahçe'nin komşu semti Beykoz'a transfer oldu. Milli Lig'in henüz kurulmadığı o tarihte, sarı-siyahlı takım İstanbul Profesyonel Ligi'nde mücadele ediyordu. Onunla birlikte takıma yeni katılan isimler Kadırgalı genç kaleci Necmi Mutlu ve dünya dördüncüsü genç milli takımda oynayıp Beşiktaş'a gelen, ancak sakatlanınca gözden çıkarılan sol haf Erdoğan Gürhan'dı. Santrhaf Ekerbiçer, İsmet Berberoğlu, Katır Nusret gibi isimlerse takımın tecrübeli kısmını oluşturuyordu. Beykoz formasıyla ilk resmî müsabakasına Fenerbahçe maçında çıktı Şirzat ve 1-1 biten maçta takımının golünü kaydetti. Spor tarihçisi Cem Atabeyoğlu, yıllar sonra Hayat Spor dergisinde, "Çiçeği burnunda bir futbolcu olmasına rağmen atak futbolu ve sert şutlarıyla daha ilk maçta dikkatimi çekmişti," diye yazıyordu.
Profesyonel ligdeki ilk sezonunda Beykoz'un bütün maçlarında yer alıp, oynadığı futbolla büyük takımların transfer listesine girmişti Şirzat Dağcı. Beşiktaş ve Fenerbahçe kulüpleri 1956 yazında onu almak için büyük bir çekişme yaşadılar. Sonunda bu yarışı kazanan Fenerbahçe oldu. Son üç sezonda şampiyon olamayan Fenerbahçe, Macar antrenör Laszlo Szekelly yönetiminde iddialı bir kadro kurmuştu. Kaderin garip bir cilvesi olarak, Şirzat sarı-lacivertli formayla ilk resmî golünü, ligin ikinci haftasında Beykoz'a attı. Üstelik eski takımına bir değil, iki gol birden atmıştı. Beykozlu taraftarlar maçtan dönüşte, vapur Paşabahçe iskelesine yanaştığında onun aleyhine tezahürat yaparak öfkelerini çıkardılar. 1956-57 sezonunda Galatasaray'la büyük bir çekişme yaşayan Fenerbahçe, ligin son haftasında iki puan geriden takip ettiği ezeli rakibini 3-0 yenerek averajla şampiyon oldu. Böylece Şirzat Dağcı yeni takımında ilk sezonunda şampiyonluk sevinci yaşamıştı.

Ertesi sezon Fenerbahçe aynı başarıyı gösteremedi ve Galatasaray'ın ardından ligi ikinci sırada tamamladı. Lakin Şirzat Dağcı futbol hayatının en ilginç maçlarından birini o sezonda oynadı. 30 Mart 1958'de, Ankara'da Fenerbahçe ile Galatasaray arasında oynanan Başvekil Kupası maçında Şirzat ilk yarıda gol atarak takımını 1-0 öne geçirdi. İkinci yarıda Metin Oktay'ın attığı golle maç 1-1 sona erdi. Fakat dostluk havası içinde geçen maçın bitiminde, uzatma oynatılmasını istemeyen iki takımın kaptanı, kupanın paylaşılmasını teklif etti. Bunun üzerine devrin başbakanı Adnan Menderes kupayı takım kaptanları Turgay Şeren ve Naci Erdem'e teslim etti. Başvekil Kupası daha sonra ortadan ikiye bölünerek iki ezeli rakibe verildi.

Şirzat Dağcı Fenerbahçe'de sadece iki sezon oynadı. Bu kısa süreye rağmen oynadığı resmî ve özel toplam 90 maçta attığı 71 golle inanılmaz bir istatistiğe ulaşarak, sarı-lacivertli kulübün tarihinde müstesna bir yere sahip oldu. Bu kadar başarılı olmasına rağmen Fenerbahçe'den çok erken ayrılmasının sebebi, futbol tarihimizin efsanevi futbolcusu Lefter'le kavga etmesiydi. Yaşanan tatsız hadisenin ardından verimli olamayacağını düşünerek Fenerbahçe'den ayrıldı ve 1958-59 sezonunda Beykoz'a döndü. İstanbul Profesyonel Ligi'nin son sezonunda döndüğü sarı-siyahlı kulüpten bir daha ayrılmadı Şirzat. Kulübün Milli Lig'de ve daha sonraki adıyla Türkiye Birinci Ligi'nde yer aldığı sekiz sezonda en çok forma giyen oyunculardan biri oldu. Türkiye'nin en eski kulüplerinden biri olan Beykoz 1965-66 sezonunda son kez Birinci Lig'de oynarken sadece rakipleriyle değil, çeşitli zorluklarla da mücadele ediyordu. Beykoz 1 Ocak 1966'da, Ali Sami Yen Stadı'nda oynanan ilk Türkiye Ligi maçı için Ankaragücü karşısına çıkarken, oyuncuların sırtında Mecidiyeköy kulübünden ödünç alınan formalar vardı. Yöneticiler maddi sıkıntılarla boğuşan kulübü terk ederken kapısına da kilidi vurup gitmişlerdi. Şirzat Dağcı o sene birçok maça hem oyuncu, hem antrenör, hem idareci olarak çıktı.

Bu güçlüklerin doğal sonucu olarak Beykoz Türkiye İkinci Ligi'ne düştü. Fenerbahçeli takım arkadaşı Ergun Öztuna'nın, "Her takımın kadrosunda isteyeceği bir santrfordu," dediği Şirzat Dağcı son kez 1966-67 sezonunda takımının formasını giydikten sonra futbolu bıraktı. Sürati, hırsı, mücadeleci yapısı, güçlü fiziğiyle aslında daha birkaç sene oynayabilecek enerjiye sahip olsa da, saha dışındaki zorluklarla boğuşmak onu yıpratmıştı. Cem Atabeyoğlu onun futbolcu kişiliğini şöyle tarif ediyordu: "Kendisine hedef olarak karşı kaleyi alır, oraya en kestirme yoldan ulaşıp sonuca varmak yolunda ne gerekiyorsa onu yapardı. Kendisini bu yoldan alıkoymak isteyen tekmeye, itme-kakmaya aldırış etmez, kendisine böyle davrananlara en ufak bir karşılık dahi vermeden golünü çakmaya bakardı. Bu hırs ve enerji küpü insanın kendisine atılan insafsız tekmeler karşısında gösterdiği aşırı soğukkanlılık cidden ilginçti. Şirzat iki ayağı ile de iyi vururdu topa. Hem sert, hem de isabetli şut atardı. Özellikle yerden sert şutlarla kalecileri avlamayı tercih ederdi. İyi kafa da vururdu. Maç boyunca atak üzerine atak tazeleyip rakip defansları hırpalar dururdu. Defanslar yorulup hırpalanır, fakat Şirzat yorulmak nedir bilmezdi. Nefesi iyiydi ve bu nefesini maç boyunca en iyi şekilde ayarlamasını bilirdi. Bence onun en büyük özelliklerinden biri de körükleri kıskandıran nefesi idi."

Futbolu bıraksa da kulübünü bırakmamıştı Şirzat Dağcı. Uzun yıllar boyunca antrenör, umumi kaptan, şube sorumlusu olarak sarı-siyahlı kulübe hizmet etti. Bu dönemde, futbol dışındaki ikinci tutkusu olan politikaya ağırlık verdi. Uzun yıllar Adalet Partisi İstanbul teşkilatında faal olarak çalıştı, yönetimlerde görev aldı. İstanbul Belediyesi meclis üyesi seçildi. 1984 yerel seçimlerinde DYP'nin Beykoz belediye başkan adayı oldu. Politikaya girmesine, yukarıda anlattığımız 1958'deki Başvekil Kupası maçı sebep olmuştu. Maçtan sonra topluca fotoğraf çekilirken, Adnan Menderes yanındaki Şirzat'a, "Senin gibi cansiperane, tekmeye kafa uzatan adamlara bizim partimizde ihtiyacımız var," demiş, "Yarın meclise gelin, görüşelim," diye davet etmişti. Ertesi gün birkaç arkadaşıyla meclise giden Şirzat Dağcı Demokrat Parti'ye üye olmuştu.

Uzun yıllar boyunca, önce tozlu topraklı, çamurlu sahalarda, ardından siyaset ortamında rakipleriyle mücadele eden Şirzat Dağcı, yakalandığı amansız hastalığa kısa sürede yenik düştü. Mide kanserine yakalandığını eşi ve çocuklarından saklamıştı. Lakin bir gün mide kanaması başladı. Paşabahçe'de yürüyerek gittiği hastaneden Göztepe'ye nakledildi. Hemen ameliyata alınsa da artık çok geçti. 18 Kasım 1995'te hayata veda ettiğinde henüz 63 yaşındaydı.  

Yazının fotoğraflı şeklini okumak için lütfen aşağıdaki linki tıklayın:

17 Kasım 2017 Cuma

Hakkı Olaç - İzmir'in Unutulan Futbolcusu

Futbol tarihimizde, İzmir'de yetişen ve oynadıkları kulüplerin simgesi olmuş futbolcular denince akla üç isim gelir: Vahap Özaltay, Sait Altınordu ve Fuat Göztepe. Oysa, onların oynadığı dönemde ismi anılması gereken  bir İzmirli futbolcu da Hakkı Olaç'tır. Onun talihsizliği, kuruluşundan itibaren  uzun yıllar Göztepe'de oynamasına rağmen,  daha sonra futbol hayatını İstanbul'da sürdürmesi olmuştur. İstanbul kulüplerinde oynadığı dönemde İzmirli Hakkı olarak tanınmış, futbolu bıraktıktan sonra bile uzun yıllar bu isimle anılmıştır. Ancak bu süreç, onun İzmir futbol tarihindeki önemli yerinin unutulmasına yol açmıştır. Siyaset ve bürokrasinin spora müdahalesiyle kurulan iki takım Güneş ve Doğanspor'da kısa sürelerle forma giymesi de Türk spor tarihi açısından ilginç bir nottur. Hakkı Olaç hakkında hatırlanması gereken bir diğer husus, onun resmî açıdan Göztepe'nin ilk milli futbolcusu olmasıdır. Bunun detayına girmeden önce, İzmirli Hakkı'nın çocukluk yıllarından ve futbola nasıl başladığından bahsedelim.


Yazının devamını okumak için lütfen tıklayın:

27 Ekim 2017 Cuma

Semih Tüzün - Hava Toplarının Hakimi

Futbol tarihimizde yetenekli olduğu halde sakatlık yüzünden sahalara erkenden veda etmek zorunda kalan nice futbolcudan biri Semih Tüzün. Eyüp’te başlayan futbol yaşamında, nice İstanbullu genç futbolcu gibi onun yolu da Ali Mortaş’la ve İstanbulspor’la kesişmiş. Kısa bir Fenerbahçe macerasının ardından son durak İzmirspor olmuş. Lakin bitmek bilmeyen sakatlıklar sonucu otuzuna varmadan futbolu bırakmış. Hayat hikâyesini ondan dinliyoruz: “1940’ta Eyüp’te doğdum. Aile büyüklerimizi Kazım Karabekir Paşa Kars’tan getirmiş. Besteci Ferit Tüzün benim amcamın oğludur. Benim babam posta müvezziiydi. Babaları Feshane fabrikasının başkatibiymiş. Babam 16 yaşındayken babasını kaybedince Kazım Karabekir Paşa onu postaneye sokmuş. Biz iki erkek iki kız, toplam dört kardeştik. En büyükleri benim. Top oynamaya çocukken mahalle arasında başladık. Eyüp’te Celal Hoca vardı, takımın malzemecisiydi ama bizi yetiştiren o. Genç takıma bakardı. Vefa’da malzemecilik yapmış, orada da çok adam yetiştirdi. Beni de 16 yaşındayken Eyüp genç takımına aldı. Oradan İstanbulspor genç takımına geçtim.”




Yazının devamını okumak için lütfen tıklayın:

http://dinyakos.com/2017/10/27/semih-tuzun-hava-toplarinin-hakimi/